عوامل مختلفی در گوشه گیری کودکان نقش دارند. این عوامل خود معلول عوامل دیگری هستند که در طی یک چرخه ی زنجیره وار، در نهایت گوشه گیری را در کودک ایجاد میکنند، به یاد داشته باشید گوشه گیری سیری طولانی مدت دارد و ایجاد آن در یک لحظه اتفاق نمی افتد، بلکه حاصل توجه نکردن به علائم پیشین آن و نادیده گرفتن آنهاست.

در این مقاله سعی داریم، علایم بالینی گوشه گیری را برشماریم، همچنین ارتباط گوشه گیری را با مشکلات گفتاری بررسی کنیم، همراه ما باشید تا با نگاهی خلاصه به بررسی این مشکل بپردازیم.

«گوشه گیری» از نظر لغوی به معنی ماندن در تنهایی و کناره گیری از جمع  است. گوشه گیر کسی است که از اطرافیان و جامعه دوری میکند. البته هر نوع دوری کردن و در تنهایی ماندن گوشه گیری تلقی نمیشود. گوشه گیری زمانی حالت بیماری پیدا می کند که فرد از ارتباط با جمع و همنوعان بیزار و بیمناک باشد. در این مورد اگر گوشه گیری به موقع درمان نشود به افسردگی منجر میشود.

پرخاشگری، اجتناب از رقابت با همسالان، درون گرایی و در خود ماندگی، زود رنجی، داشتن تفکری منفی و بدبینانه به اطرافیان و مشکلات درسی از جمله «افت تحصیلی و علاقه نشان ندادن به پیگیری تکالیف» در بین دانش آموزان گوشه گیر مشاهده میشود.

کودکان گوشه گیر از طرف معلمان به عنوان افرادی منفعل ارزیابی میشوند، مضاف بر این، پیام ها و باز خوردهای منفی ای که از معلمان و اطرافیان دریافت میکنند، احساس ناکارایی و بی کفایتی را در آنها شدت میبخشد و به مرور زمان بر عملکرد تحصیلشان اثر منفی میگذارد.

 

همچنین مشکلات گفتاری و ضعف در تعامل با همسالان در حیطه ی ارتباطات کلامی، منجر به تمسخر دیگران و تحقیر کودک میشود. این فرآیند نیز به نوبه ی خود منجر به کاهش اعتماد به نفس، افزایش اضطراب و زود رنجی، ایجاد خلق حساس و تحریک پذیر و در نهایت اگر به دفعات و در زمانی طولانی تکرار شود، منجر به گوشه گیری کودک میشود.

 

در صورتی که هر یک از مشکلات ذکر شده را در کودک خود مشاهده میکنید، بهتر است جهت بررسی هرچه دقیقتر موضوع به کارشناسان مربوطه مراجعه کنید.

 

تمامی مطالب ذکر شده در وبلاگ رساگو، توسط متخصصین این تیم -شامل «کارشناسان گفتار درمانی، کارشناسان روان شناسی و کارشناسان کاردرمانی»- نگارش و تالیف شده است. انتشار مطالب با ذکر منبع بلامانع است.